Update: Visum

Hoi allemaal, ik heb goed nieuws! Ik heb gisteren te horen gekregen dat mijn visum is goedgekeurd :) 

Ik ben zo happy, dit is weer een grote stap dichterbij! Ondanks dat het vet spannend was heb ik van God veel vrede mogen ontvangen. Omdat deze ervaring nog vers in mijn hoofd zit zal ik wat tips delen voor de mensen die daar belang bij hebben. 

Tips 

- Wees ruim op tijd, ik was er een uur van tevoren. Je moet namelijk veel in de rij staan. 

- Zorg dat je je verhaal goed op orde hebt: Dit ga ik doen, zolang duurt het, deze datum ga ik weer naar NL, zo ga ik het bekostigen. Wees duidelijk en zelfverzekerd en laat vooral zien dat je van plan bent terug te komen! 

- Neem uitgeprinte screenshots mee van je retourvlucht, je bankrekening en als het kan een officiële brief van je DTS locatie. YWAM Kona was zo vriendelijk om een brief voor mij te schrijven uitgelegd wat ik precies ga doen. 

- Neem vooral geen laptop of tablet mee, als je die mee hebt mag je niet naar binnen. 

- Luister goed naar de instructies en ga geen discussie aan, anders moet je weer achter in de rij aansluiten. Doe wat ze van je vragen. 

Onthoud: If God is for us, who can be against us! Vraag Hem om je te helpen. 

 

 

Update: We zijn er bijna

Hoi allemaal! Het gaat niet lang meer duren voordat het avontuur begint. De tijd is mega mega snel gegaan en ik voel een redelijk gezonde spanning opborrelen. Ik ben nu op een punt gekomen waarin ik volledig op God moet vertrouwen. Ik struggle met gevoel van twijfel en heb moeite met het lezen van mijn bijbel. Daardoor voel ik me soms een soort van oplichter. Ik merk dat er ook financiele drempels zijn waar alleen God mij overheen kan helpen. Ik vind het soms eng, maar aan de andere kant weet ik dat ik een enorm grote God aan mijn kant heb staan ten alle tijden en dat maakt me wel weer excited. 

Ik vind het best lastig om me zo kwetsbaar op te stellen, maar jullie mogen best weten dat het niet alleen maar smooth en easy kan gaan! Verder leek het me goed om God te bedanken voor deze mogelijkheid om volledig op Hem te vertrouwen. Ik ben benieuwd wat er dit laatste maandje gaat gebeuren!

 

 

 

Update: One week left! 

Hallo, of... Aloha! Tijd om vast mijn Hawaïaans te oefenen, want over precies een week zit ik in het vliegtuig! Jongens, wat heb ik het druk druk druk. In deze komende dagen ben ik druk met het schrijven van kaartjes, het maken van cadeau's, schoonmaken, organiseren, to do list, packing list en tussendoor nog het bezoeken van vrienden en familie. 

Laatst vertelde ik God in gebed wat ik allemaal nog moest doen en hoeveel stress ik ervaarde. Hij noemde me "Martha", en natuurlijk had Hij gelijk. Ik was aan het opruimen, haasten en stressen in plaats van gaan zitten aan de voeten van Jezus. Hij is het begin! Ik realiseerde me dat ik eerst een stap terug moest zetten en Zijn richting op moest kijken, voordat ik verder zou gaan. 

Nu gaat het een stuk beter en kan ik me verder voorbereiden met het hoofd cool. Het word krap met alle afspraakjes, maar ook dat komt goed goed goed. 

Update Week 2

Aloha! Deze week een mindere update. Door het reizen en de vele indrukken van de eerste dagen, was ik ziek geworden :( 

Verkoudheid en keelklachten heersten heel erg op de campus, dus iedereen stak elkaar aan. Vet gezellig! De eerste dagen ging ik gewoon naar de lectures, omdat ik niet wou missen. Het thema van de week was namelijk "Hearing Gods voice" en de verhalen die de spreekster vertelde waren supervet. Karen, de spreekster, had met haar man, Brett, veel missionary work mogen doen voor God. Brett was er alleen niet bij, hij was nog bezig als missionary in Papua New Guinea. Eén van de dingen die Karen vertelde was dat God ooit 8,2 miljoen euro voor hun voorzien hebben, om de campus van 'Ships af te kopen waar we nu verblijven. Hoor ik daar een Halleluja? 

Helaas werd ik op een donderdagochtend wakker met een stem als een muppet, en toen besloot ik maar thuis te blijven voordat ik anderen aan zou steken. Vandaag, zondag, werkt mijn keel weer volledig op een paar keer hoesten na. Het duurde langer dan normaal om uit te zieken, maar ik denk dat mijn lichaam nog moest wennen aan het nieuwe klimaat. Ofzo. 

Ik voel me in ieder geval weer top, dus ik heb zin in aankomende week!  

Update week 4

Aloha aloha, e komo mai bij weer een nieuwe update! Deze week.... pffff. Het enige waarin ik het kan omschrijven is major fire. God heeft op verschillende manieren tot mij gesproken. Hij heeft mij laten zien dat ik Hem kan vertrouwen met al mijn struggles, niet alleen een paar. Hij zei dat ik Hem ook als een leeuw kon zien: een voorziener en beschermer van mij, mijn familie/vrienden en mijn toekomst. 

In de lessen hebben we geleerd wie Jezus precies is en wat zonde precies is. Ik vond het mooi dat de docent zei: Zonde is niets meer en niets minder dan "missing the mark". Wat wordt er bedoeld met "mark"? Glorie van God. God kan niet in de aanwezigheid van zonde zijn. Dat is waarom Jezus is gestorven aan het kruis, zodat wij bij God kunnen zijn. Want God heeft niets liever dan jou en mij dichtbij Hem. (Johannes 3:16) 

Ook heeft de docent verteld hoe de bijbel nou écht over vrouwen denkt. Dat staat namelijk meteen al in Genesis, Hebreeuwse vertaling: God creëerde Adam een ezer ke negdo, een helper zoals hem. Tussen de dieren was er niemand die gelijk aan Adam was, dus God creëerde er iemand voor hem. Ook zijn de eerste evangelisten vrouwen: toen ze Jezus vonden nadat Hij was opgestaan en het gingen vertellen aan de discipelen. 

Misschien denk je wel van, pfff, wat is daar nou bijzonder aan. Nou, in die tijd werden vrouwen hun waarde als lager dan menselijk gezien en wou geen man naar ze luisteren. En zij waren de eerste die konden roepen dat Jezus leeft en uit de dood is opgestaan. Ik heb dus weer veel geleerd deze week! 

Als laatste ben ik iets leuks voor jullie van plan. Ik deel vaak de dingen op social media waarvan ik denk dat mensen het het leukst of interessants vinden. Ik zat er blijkbaar een beetje naast, want sommige vroegen zich af wat ik nou eigenlijk aan het doen was. Daarom heb ik besloten om een Day in my life of korte vlog op te nemen. Ik had een paar dagen terug een pol op Instagram geplaatst en daaruit kwam dat jullie het liefst een Day in my life wouden zien. Lets go then.........

Dit is heeeeel erg uit mijn comfort zone en ik heb het nog nooit gedaan, dus wees een beetje lief voor me als ik hem online gooi volgende update ;p 

Bonus update: Outreach reveal! 

Bonus update loading up........ de outreach reveal! Na het lange wachten weten we ein-de-lijk waar we heen gaan. Twee weken geleden werden de locaties bekend gemaakt. Dat waren Papoea-Nieuw-Guinea en Micronesië. Daarna moesten wij na de les op een briefje schrijven wat onze eerste keuze zou zijn en onze tweede keus. Er werd ons aangeraden niet te vertellen aan elkaar wat we hadden opgeschreven. We zouden een week later te horen krijgen, maar het werd steeds uitgesteld. We hoorden maar niks en we hoorden maar niks. Ik had het ook niet op de blog gezegd, omdat ik zelf nog niets wist. 

Naarmate de tijd werd het steeds moeilijker om het geheim te houden voor elkaar en kwamen de locaties steeds meer ter sprake. Eindelijk kwam daar die maandag waarop iedereen had gewacht. En ja hoor, het werd weer een dag uitgesteld. Nog even volhouden dus. De volgende dag, vandaag, zaten we weer vol verwachting in de les. Het werd stil toen onze DTS-leader Daniel naar voren kwam en wederom mededeelde dat ze er nog niet uit waren waar we heen gingen, maar dat we aanstaande vrijdag iets cools hebben waardoor we vanavond de les moesten inhalen. Zucht.... 

Kop d'r veur, we wachten gewoon af, dacht ik, maar ik was helemaal klaar met dat wachten. De rest van de dag hoorde ik wat roddels, over dat de "les" eigenlijk de reveal is. Ik hoopte erop, maar ik durfde er niet op te gokken. 

Update week 5

Aloha! Week 5 alweer... dat gaat mij veelte snel, de tijd vliegt voorbij. Maar goed, aan de andere kant betekend dat dat ik al vijf weken in het ritme zit en het nu voelt als normaal. Daarom heb ik voor jullie een ✨day in my life✨. Ik weet het, ik had gezegd dat het gisteren online zou komen, maar in verband met een druk weekend is het er niet van gekomen. Niet getreurd, hij is er nu wel!

Ik hou de blog update verder kort, behalve voor een paar extra mededelingen in de komende weken. Als eerste wou ik zeggen dat de outreach locatie nog niet helemaal bekend is. We twijfelen namelijk tussen Fiji en Palau. We zijn erover aan het bidden, en ik wou jullie ook vragen voor gebed: dat God aan ons openbaart waar we heen mogen. Alvast bedankt voor de gebeden! 

Ten tweede over outreach. Ik ben bang dat ik dan niet of nauwelijks mijn blog bij kan houden. We gaan natuurlijk naar een geïsoleerd eiland toe, waar er bijna of geen wifi is. Ik heb ook geen data hier. Ik kan nog niet vertellen hoe ik het allemaal ga doen, maar ik verzin er vast wel wat op. 

Dat waren de mededelingen. Ik zie weer uit naar deze nieuwe week! 

Update week 6

Aloha! We zijn op de helft... *frowny face emoji. Deze week was wederom een zegen. De spreker van de week was Uncle Ben, en het ging over "Vader hart van God". Ik kan met zekerheid zeggen dat het dingen los heeft gemaakt en gebroken heeft, in de beste manier. Dit wordt een lange post, so bear with me! 

 

                                                                                                                            Voeten wassen                                                     

Uncle Ben was ook duidelijk mee aan het leven. 'Iedereen die een gebed voor Hannah heeft, of bemoedigende woorden, mag het zeggen,' zei hij. En zo ging de mic door het lokaal. Bijna iedereen had mooie woorden of een gebed voor Hannah. Tijdens dat zag ik dat onze dis-leader Yohan opstond en iets aan het overleggen was met wat staff. Toen het mijn beurt was om iets te zeggen, stopte hij me en pakte hij de mic over. Ik dacht, wat is dit nou, maar toen zei Yohan iets wat ons allemaal erg diep raakte. 'Hannah, tijdens jouw verhaal kreeg ik een gedachte dat God jouw hart wil herstellen en jou wil laten weten hoe waardig jij voor Hem bent. Dat Hij wil laten zien hoe je behandeld hoorde te worden door mannen. Lana en een paar andere dames mogen naast je staan.' 

Background story: De laatste dag voordat Jezus gekruisigd werd, waste Hij de voeten van zijn discipelen. Nou moet je begrijpen dat in die tijd, iedereen op blote voeten liep of sandalen. Iedereen had de meest stinky voeten, dus het wassen van voeten deden de laagste van de laagste slaven. Het was een schande. Op de dag voordat Jezus gekruisigd werd, heeft Hij Zichzelf zo klein gemaakt voor zijn broeders, om daarmee te zeggen dat Hij kwam niet alleen als Verlosser, maar ook als een lijdende Bediende. Met andere woorden: Hij nederige Zichzelf voor de mensen van wie Hij hield om te laten zien hoeveel wij van waarde zijn voor Hem.  

Daarna vroeg Yohan of er twee of drie jongens haar voeten wouden wassen. Het was prachtig om te zien dat alle jongens in de rij stonden om te knielen voor haar voeten. Het was zo'n mooi, kwetsbaar, emotioneel moment. Bijna alle jongens wasden haar voeten en bidden over haar, om daarmee te zeggen: Ik dien en bescherm jou, we hebben zoveel liefde voor jou. 

Diezelfde middag hebben we nog voeten mogen wassen van klasgenoten die ook slachtoffer waren van misbruik, van klasgenoten die strugglen met geen of weinig zelfwaarde en van mannen die verkeerd behandeld zijn door dames. Al met al was het heel erg helend. Voor mij alleen al om het zien dat de mannen met alle liefde "laag" gingen om Hannah te laten zien hoeveel ze waard is als een zus, als familie. 

Dit was een van de vele mooie dingen die gebeurd zijn deze week, maar dit was voor mij het mooist. Oja, wist je nog dat ik Jesaja 43 over Hannah sprak? Later vertelde ze me dat ze een ketting omheeft, met Jesaja 43 op de achterkant. Die had ze van een vriendin gekregen als dagelijkse reminder. God had door mij heen gesproken! 

Uncle Ben, je was fantastisch.

Komende week gaan wij een weekje naar Makapala, andere kant van het eiland. Nee, niet op vakantie. We gaan daar ministry doen! Ik ben heel benieuwd naar onze avonturen daar. Helaas is daar geen internet, dus dan kan ik niets posten op Insta. Foto's komen dus later weer!

 

 

Update week 7: Makapala

Aloha, e komo mai e komo mai! Weer een late post, sorry daarvoor! We zijn weer een paar dagen terug van het prachtige Makapala. Wat hebben we weer wat meegemaakt, jongens, wat was het een wilde week. Ministry, dopen, 18 uur lange dagen... Buckle up, this is going to be a wild ride!

Zondag 18 augustus had ik op mijn Insta story gepost dat ik de hele week onbereikbaar zou zijn. Een paar weken geleden werd namelijk bekend gemaakt dat we een weekje weg gingen met beide DTS klassen. Yohan had gezegd dat het klimaat anders zou zijn en de atmosfeer ook. Het zal! Het beloofde een leerzame week te worden, dus stapten we die zondag met veel zin in de shuttles. Toen begon te rit van anderhalf uur. Ik heb er niet zoveel van meegekregen, want zoals altijd zat ik passed out op de achterbank... 

jullie door te brengen." Ach, het viel allemaal wel mee! Na het mooie welkom konden we onze koffers en tassen gaan uitpakken. We verbleven in een school, omgebouwd tot een soort campus. De omgeving was prachtig en het klimaat was inderdaad heel anders. Ietsjes kouder, fris in de ochtend en avond en regenachtig zoals Nederland. Ik had er alleen een vreemd gevoel bij: deze plek voelde als een herinnering. Dat is het beste hoe ik het kon omschrijven. Het voelde als een goede herinnering die ik nog niet had gemaakt, en ik zou er binnenkort achterkomen waarom.

De volgende dag werd ik optijd wakker en liep ik naar buiten voor wat tijd met God. Het gezang van vogels was nog luider dan thuis, (Ships), het was fris maar niet koud en de zon scheen. Ik liep langs een bananenboom en ging op een dikke wortel zitten. Toen herinnerde ik me ineens iets. Ik had over deze plek gedroomd! Ik ging in gebed en herinnerde mij de droom weer, een paar maanden voordat ik vertrok naar Kona. In de droom was ik in een school net als deze, en was ik op de vlucht. Er zat namelijk een grote beer achter mij aan. Ik rende naar een shuttle en verstopte mij daarin, maar de ramen waren open. De beer was hard aan het grommen en naar mij aan het grijpen, maar raakte me net niet aan. Toen bedacht ik me dat ik niet bang hoefde te zijn voor de beer, want God is bij mij. Bizar, dacht ik bij mezelf. Ik had het idee dat God tegen mij wou zeggen dat ik niet bang hoef te zijn voor de grootste beer in mijn leven. Ik liet het voor wat het was en ging weer verder met de dag. 

Omdat we daar mochten verblijven, is het ook onze taak om te helpen zorgen voor Makapala. Zo hebben we maandagmiddag geholpen rondom de school, onkruid wieden, bijschilderen, grasmaaien. Dinsdag gingen we naar het lokale strandje om daar al het onkruid en blad weg te halen. Voor ons is dit een van de manieren om de community te bedanken voor hun gastvrijheid. Na het werk mochten we gaan zwemmen! 

Woensdag begon mijn doorbraak. Mark had weer een aantal punten gezegd wat mij raakten. 'What Jesus reveals He wants to heal,' zei hij. Ik nam dat mee tijdens lunch en besloot te delen wat mij dwarszat met Julie, mijn goede vriendin. Ik vertelde haar over de droom en mijn beer. Ze gaf me goed advies en ik besloot het op te volgen. Na de lunch rende ik naar buiten en ging op het gras liggen. Ik vertelde God over alle zorgen die ik had, over de beer, over de toekomst, alles. Ik dropte alles aan Zijn voeten en begon keihard te huilen. Toen hoorde ik een lied in mijn hoofd van Nick en Simon. "Kijk omhoog, naar de zon, zoek niet naar een antwoord. Laat het los, houd je vast aan mij" Die twee zinnen gingen de hele tijd door mijn hoofd heen. God sprak tot mij dat ik Hem kon vertrouwen. Dat Hij het allang uit geplanned heeft. Het enige wat ik mocht doen is mij aan Hem vasthouden. 

Ik voelde een enorme lading van mijn schouders glijden en die beer leek ineens een stuk kleiner. Wat een moment!

Donderdagmiddag hadden we geen les, want er was gelegenheid om je te laten dopen! Er waren een aantal kandidaten die dat wouden doen. Onder andere Keana. Mark kende Keana haar ouders, hij had namelijk haar vader al les gegeven een aantal jaren terug. Ook had hij hem mogen dopen. Keana, die net zo oud is als haar vader toen was, heeft de keuze gemaakt om zich ook te laten dopen en Mark mocht dat doen! Dat was een heel mooi moment. Toen ze uit het water kwam, mochten we voor haar bidden,

En toen kwam de vrijdag eraan. Ons werd geadviseerd optijd te gaan slapen, want we zouden een lange dag hebben. Nou... niks was minder waar. We begonnen om negen uur in de ochtend en eindigde om twee uur in de nacht. Nou vraag je je vast af wat we aan het doen waren met z'n allen. Hoe ik het het beste kan beschrijven is dat we onze lasten hebben overgegeven aan de Heer, onze Idols opgeschreven en verbrand en de liefde van God volledig aanvaard. We hebben geëindigd met de viering van het Avondmaal. Het was erg kwetsbaar, veel hebben hun verhaal en struggles gedeeld waardoor het zolang duurde. We hebben het neergelegd aan de voeten van het kruis als een teken van overgave. God was zo aanwezig, Zijn liefde was bijna tastbaar. We hebben weer veel gelachen en ook veel gehuild en hadden veel steun aan elkaar. De tijd vloog voorbij. Niets was verplicht, niets moest, dus er was een groot gevoel van veiligheid met elkaar. We hebben gezongen en gedanst in de stromende regen, ik heb me nog nooit zo vrij gevoeld als toen.  

Dus heb ik echte vrijheid ervaren? Ja, 100%. Is vrijheid een plek? Nee. Zoals Mark had gezegd, Lordship is vrijheid, vrijheid leeft in ons omdat God in ons leeft. Ik hield vrijheid in een kooi in plaats van de beer. Dat is dus iets, waar God en ik aan gaan werken. Hoe? geen idee. Ik hou me gewoon vast aan Hem! 

Aloha! Tijdje niet gesproken...

to be fair, de laatste weken waren niet zo heel spannend. We hadden Holy Spirit week, waarin we veel leerden over de Heilige Geest. Vorige week was Relationship, sex and marriage week. Daarin kregen we alle tea... nee grapje. Het was heel interessant tho, de spreker had hele goeie dingen te zeggen. Dat was wel 1 van de beste weken.

Anyways, aankomende week is de laatste week op Kona helaas. Volgend weekend gaan we naar Fiji! Ik heb er zin in, maar ik vind het wel heel jammer dat ik de rest van mijn vrienden niet ga zien zo lang. Gelukkig hebben we een heel leuk outreach team!

Dit weekend hebben we een heel leuk weekend gehad. Hannah was namelijk jarig en haar ouders waren er! Haar moeder had een taart gemaakt en we hebben het vrijdagavond gevierd met een aantal mensen. De zaterdagavond zijn we met dezelfde groep gaan bowlen en poolen in the Arcade. Gezellie mozerellie!

Nu is er weer een nieuwe week aangebroken, de laatste.... ik heb geen idee hoe het bloggen eruit gaat zien in Fiji. Of ik wekelijks kan posten weet ik niet, maar dat komt vast goed. Ik ga me in ieder geval eerst focussen op de laatste loodjes!

 

Aloha, of... bula!

Jongens, het is momenteel 1 uur 'snachts en ik zit die blog te schrijven, omdat ik niet wil slapen... want, als ik wakker wordt moet ik tijdelijk afscheid nemen van de ywam ohana  :( dat word wat, dat word wat.

Anyways, ik heb wel zin in Fiji, ik ben heel benieuwd over alles. Wifi gaat wel een 1 keer-in-de-weekje worden, dus ik download maar vast een aantal boeken op mijn tellie. Ik heb vandaag mijn tas ingepakt, ik ben er helemaal klaar voor. Denk ik... deze avond hebben we afgesloten met beach volleybal, een movie night en daarna quiet time tussen mij en God.

Ik wil graag terugblikken op de lecturefase. Heb ik mijn doelen behaald?

Ja, ik heb zeker mijn doelen behaald. Mijn doelen waren onder andere Gods stem leren verstaan, echte vrijheid vinden en heling van bepaalde dingen. Ik kan met trots vertellen dat ik alle doelen behaald heb en nog steeds aan het groeien ben. Ik kan Gods stem beter herkennen, ik heb mijn vrijheid en ik heb zoveel heling ervaren. Zelfs de dingen waarvan ik niet eens wist dat ik dat nodig had. God heeft mij laten weten dat ik een stem heb om gehoord te worden en dat als er niemand luistert, Hij op de eerste rij zit mij toe te juichen.

Man, wat heb ik God ervaren als een liefdevolle Vader in de hemel. Niet alleen met mezelf, maar ook in anderen. Ik heb heel veel heling mogen zien, veel kwetsbare momenten. Maar man, dat is waar het écht gebeurde. God heeft stuk voor stuk iedereens hart aangeraakt.

Voor de mensen die niet gelovig zijn klinkt het misschien raar, of gek, of als een of andere hocus pokus. Maar als ik je vertel dat toen ik vier jaar geleden in het diepste punt van mijn leven zat, Jezus mij daar heeft ontmoet. Ik had depressie, zelfmoordgedachten, werd gepest op school, was eenzaam, had een angststoornis, het all-in pakket. Het was Jezus die mij stuk voor stuk schoonwaste. Jezus die mij mijn zelfrespect teruggaf, mijn zelfwaarde, mij vrijzette van alle dingen die mij neertrapten. Voor depressie gaf hij vreugde, voor mijn angsten gaf hij moed. Voor mijn eenzaamheid gaf hij een plek waar ik me thuis voel, waar of welk seizoen dat ook is. En toen ik er klaar voor was wachtte Hij op mijn "ja", om dit avontuur met mij aan te gaan. Ik had niet durven dromen wat voor mij nu werkelijkheid is.

Ik kan veel zeggen, maar alles wat ik heb is een dankjewel. Bedankt Jezus, voor het totaal omdraaien van mijn leven. Bedankt voor alle mensen die mij hebben gesupport, of het nou financieel is, in gebed, of een luisterend oor. Bedankt ywam, voor het gehoorzamen naar God. Maar goed, genoeg gekletst, ik ga op bed. Op naar het volgende avontruur!

Bula bula iedereen!

Waar moet ik beginnen. Bijna een maand geen update! Ik heb eindelijk ruimte voor een extra lange, dus ga er lekker voor zitten. Hint: superveel fotos aan het eind!!!

Ik begin met het vertellen hoe het gaat. Met mij gaat het eigenlijk wel goed, beetje hoesten en zo maar het heerst. Niet alleen in het team, maar ook in de stad. Ook mijn relatie met God gaat goed, Hij heeft veel aan mij openbaart de afgelopen weken. Veel persoonlijke dingen, maar ook manieren waarop Hij tot mij spreekt bijvoorbeeld. Ik heb wel mindere weken daarin gehad, maar daar kom ik zo op. Laten we beginnen bij week 1.

Week 1

We kwamen een zondag aan in Nadi (Nandi). Daar verbleven we op een YWAM base, op of naast een farm. Er liepen honden rond, geitjes en als het donker werd kikkers. Auntie Lucy, auntie Va en Weya waren staff op die base. De eerste dagen zijn we vooral gesettled, hebben we cash omgewisseld in Fijian dollars en bugrepellent gehaald. Daarna stapten we in een rolleecoaster. Dinsdag hebben we onze tas weer ingepakt en de shuttle gepakt de berg op. We waren namelijk van plan om te bidden voor de stad. In de middag vertrokken we en de rit duurde een dik uur. Het was zo cool, in zo'n open shuttle met fantastische views. We hadden roti meegenomen als dinner en na het laatste stukje omhoog hiken, kon het uitpakken van het zeil beginnen. Het was een enorm zeil van wel tien bij tien, waar we onze matrassen konden neerleggen om te slapen. Het ging bijna niet met de sterke wind, maar na een half uur klungelen is het toch gelukt. Nancy en ik hadden geholpen met het maken van Roti en speciaal voor mij had ze een hartvormige roti gemaakt!

Ik was echt veelste blij met dat hartje. Na het eten gingen we bezig met intercession, daarna zijn we in de slaapzak gesnuggled. Ondanks ik een dik vest aan had, een lang shirt en een broek met twee dekens, had ik het alsnog koud.

De volgende dag werden we wakker gemaakt door lichte regen en een prachtige sunrise. Herinneren jullie lecture fase nog, dat we zeiknat midden in de nacht weg zijn gegaan na het openlucht kamperen? Wij namelijk wel! Dus hebben we snel ingepakt, shuttle gebeld en naar beneden gehiked. Ik vond het allemaal nog wel wat te vroeg...

De volgende dagen bestonden uit evangeliseren in de stad en het bezoeken van ons eerste dorp: Vunamoli. Het was een dorpje op de berg. We hadden zoveel gedaan: klusjes rond het huis en heel veel kidsministry. Dus, veel spelletjes doen met de kinderen, toneelstukjes, lezen uit de kinderbijbel, noem maar op. Er was zelfs een feest waar we bij konden zijn. Het zou beginnen om 10 uur, uiteindelijk kwam iedereen rond 16.00 aanzetten. # islandtime!

We hebben de hele namiddag en avond gedanst en zijn beklommen door de kinderen. Ook hebben we voor de kids een firetunnel mogen doen: ons team maakte een tunnel waar de kids onderdoor konden lopen. Terwijl ze dat deden mochten we over ze bidden.

Toen we terugkwamen hadden we nog twee dagen in Nadi en die maandag erop vertrokken we naar de volgende stad.

 

Week 2

De volgende stad was vier uur in de taxi: Suva. De hoofdstad van het mooie Fiji. Toen we aankwamen merkten we het verschil meteen. Dit was echt een stad, vergeleken met het weiland van eerst. De eerste dagen hebben we vooral ministry gedaan, maar die donderdag mochten we iets prachtigs beleven. God heeft namelijk iemands ogen genezen. We gingen de stad in om te bidden met het team, een beetje zoals we op de berg deden maar dan voor bepaalde plekken. We begonnen in het park. Tijdens het bidden zei een teamgenoot: 'Geen idee wat het betekend, maar gisteren gaf God mij een beeld over een vrouw met een groene met paarse jurk.' Iedereen knikte en ging verder met bidden. Toen ik me even later omdraaide, zaten twee teamgenoten met een vrouw te praten. Zij had een groene jurk aan met paarse bloemen. Ik ging erbij staan en de vrouw was aan het vertellen over dat haar baby een leverziekte heeft en dat ze zelf slechtziend is bijna blind. Ze had ook een dikke bril op en haar ogen traanden heel erg. Ook stonden haar vingers krom aan een hand. Wij boden aan om voor haar te bidden en dat wou ze graag. We legden onze handen op haar en begonnen met bidden. Daarna vroeg een andere teamgenoot of ze haar handen op de ogen van de vrouw mocht leggen. Dat mocht wel, en zo bidden we nog meer. Na het bidden, vertelde de vrouw over haar zieke dochter en haar familie. We waren allemaal naar haar aan het luisteren en ineens zet ze haar bril af, midstory en zegt ze: hey, ik zie jullie! Ook waren haar ogen gestopt met tranen. Ehm, WAT?! We keken elkaar aan, vol onder de indruk van het werk van God en kregen zelf tranen in onze ogen.

Daarna vroeg ze of wij voor haar hand wouden bidden, en ook haar vingers kwamen weer recht te staan. Nou, je kon mij bijna oprapen. Het was zo prachtig! God is goed.

Na een tijdje namen we afscheid en gingen we weer verder, we hadden heel wat mooie gesprekken mogen voeren met mensen en het was een hele succesvolle dag.

We hebben een paar dagen later in een ander dorp, Siga Tonga, gelogeerd. Van vrijdag tot zondag waren we daar, waar we bij twee pastoren in huis sliepen. We mochten daar onze testimonies delen en spreken op de markt.

Week 3

Het was weer maandag. Suva city begon erg op ons te groeien, we hadden een goede band met de YWAM Suva base. We verbleven daar niet, maar we gingen veel met ze om. Alleen, kregen we te horen dat we misschien over een week naar het volgende eiland zouden gaan. We begonnen de week met youthministry. Dat was in een kerk, moderner gebouw zoals een zaaltje. Elke dag kwam daar een groepje jongens van 12 tot 18 jaar. Zij hadden het slecht thuis, hadden veel meegemaakt of woonden zelfs op straat. C3 church bood hen eten aan, lessen en een veilige haven om te verblijven de hele dag. Pastor Clark had dat opgericht. Ze hadden zelfs computers om de jongens op te laten gamen. We kwamen aan om 9 uur en we begonnen de ochtend met een kring. Iedereen zat in een grote cirkel. Toen begon een van de leiders gitaar te spelen en begonnen we met worship. We deden 2 nummers, daarna een voorstelronde. Je naam, waar je vandaan kwam en je leeftijd. Na de voorstelronde, liet Pastor Clark de jongens gaan voor tien minuten vrije tijd. Hij lichte ons in over hun situatie: mishandelingen, geen ouders meer, noem maar op. Wat voor ons het belangrijkste was, was om de jongens lief te hebben, want dat hebben ze thuis niet of nauwelijks. Ons team werd in groepen van twee opgesplitst, waarvan 1 groep naar juvie ging en de ander bij c3 bleef. Want, er was namelijk ook een jeugdgevangenis waar we heen mochten. Voor dezelfde doelgroep, maar deze jongens hadden natuurlijk iets illegaals gedaan. Ik zat bij de juvie groep. Je kan het je misschien niet voorstellen, maar het was een hele leuke ochtend. De juvie kids waren heel lief, we hebben samen gezongen, gedanst, spelletjes gedaan en toneelstukjes gespeeld. Ook de jongens hadden het naar hun zin.

Zo ging het de hele week. We waren 2 keer bij juvie geweest, de rest bij c3 church. Ook hadden we een worship night bij YWAM Suva, waarna we daarna naar de DMC gingen. Dat is KFC, maar beter, wink wink. Zo raakten we erg gehecht aan Suva en al haar charmes. Maar die maandag kwam steeds dichterbij... eigenlijk wouden we hier nog niet weg. Maar toen, kwam er heel ander nieuws...

Wij kregen namelijk te horen, dat wij naar een geïsoleerd eiland zouden gaan! En dat pas over tien dagen. Nou, wat een feest, we konden hier nog tien dagen blijven!

Anyways, ik zal iets vertellen over het eiland. We gaan dus naar Moala, een eiland waar nog geen ministry team is geweest omdat het zo lastig te bereiken is. Je kan per vliegtuig maar wij gaan per boot heen. God heeft veel deuren geopend om daarheen te kunnen gaan, dus wij geloven dat Hij iets speciaals gaat doen. Het kwam al maandenlang ter sprake, maar nu is het eindelijk zeker. Wij gaan naar Moala. Spannie! Het is, denk ik, een dag varen. Dan blijven we daar voor twee weken en dan komen we weer terug. Ik kan er nog niks over vertellen omdat ik er nog niet ben, behalve dat het een erg traditioneel eiland is. Ik ben heel erg benieuwd. Maar eerst, nog tien dagen hier in Suva city!

 

Week 4

Deze week hebben we eigenlijk hetzelfde gedaan als vorige week. C3 ministry, street ministry en veel hangouts met YWAM Suv. Er lag veel spiritual warfare op ons team: we begonnen verkouden te worden, ziek zelfs. En irritatie begon naar boven te komen. Er was een verandering in team dynamiek. Ook ik merkte verschil en had de neiging om me terug te trekken. Ik voelde me een beetje gevangen, sinds we in verband met veiligheid als dames niet zonder jongen over straat mogen. Ik miste de mensen die voor mij voelden als "thuis". Toch hadden onze leiders het heft in handen genomen en hadden we veel teammeetings. Veel voelden zich hetzelfde, dus onze conclusie was dat we teveel tijd geïsoleerd besteden: oortjes in en eigen ding doen. We zijn meer dingen samen gaan doen, zoals samen eten, spelletjes of worship. Al snel merkten we dat dat onze dynamiek verbeterde. We werden weer hechter en kregen de familie dynamiek weer terug naarmate de tijd. Helaas werd onze gezondheid niet beter. Steeds meer teamleden werden ziek, ook ik werd overvallen met een vervelende hoest. Net vier dagen voor vertrek naar Moala...

Het is nu de avond voor vertrek. We hebben veel medicijnen gekocht, een voorraadje voor Moala. Ondanks de ziekte hebben we er zin in en zijn we heel erg benieuwd. De komende weken zijn we dus weer unplugged, niet alleen ons internet maar ook vast land XD

Dat was de update, misschien wel de langste van alles nog... geeft niks! Ga er maar vanuit dat de volgende update weer lang gaat zijn........ :)

Moce!!!!!!

 

Week 6&7

Bula vinaka!

Wij zijn weer terug uit Moala! Afgelopen vrijdag zijn we teruggekomen. Wat is het een prachtig eiland. We hebben veel gedaan!

De bootreis was ruig. We gingen overnacht, een reis van 8 uur lang zeiden ze. We kwamen op de boot, moesten onze rugzakken in de "garage" achterlaten en mochten in de slaapzaal alleen een kleine tas mee. Ik had mijn tasje gevuld met benodigdheden en we gingen de trap op naar de slaapzaal. Daar konden we onze slaapmatjes dumpen. De eerste vijf uren waren we nog aan wal en spendeerden we vooral op het dek. Rond een uur of acht vertrok de boot ein-de-lijk. Ik was ondertussen al lekker gesetteld op mn slaapmatje. Nouja, lekker... ik was helemaal mijn deken vergeten! Ik had wel mijn regenpak mee, vraag me alsjeblieft niet waarom, dus toen ben ik daarin gaan liggen. Ik had lekker een podcastje op en ben in slaap gevallen. Omdat de zee erg ruig was, ging de boot ontzettend hard op en neer. Je kon niet lopen zonder te wankelen. Bijna al mijn teamgenoten waren ook de hele nacht aan het kotsen. Zware slaper dat ik was, had er helemaal niks van meegekregen. Ik lag knock out in mijn regenpak op mijn slaapmatje en werd wakker in Moala.

Het was absoluut prachtig. We kwamen rond half zes aan en stonden rond 7 uur buiten met onze tassen. Ik was nog steeds ziek, nog steeds een lelijke hoest en veel last van mijn longen. Gelukkig had ik medicijnen gekregen van de dokter in Suva, dus ik had goede moed. Na een klein uurtje rijden kwamen we aan in het dorpje Kateira. We woonden bij auntie Talida en uncle Johnny. De eerste dagen waren rustig: we hadden de openings sevusevu. Dat is een kort ritueeltje waarin we de village chief kava geven als een gift om in het dorp te verblijven. Na de sevusevu, elke deur is voor ons geopend en we worden dan beschouwd als familie. Dat is ook echt wat ze zijn, iedereen kent elkaar in de dorpen en de kids hangen rond bij elk huis.

Anyways, die zondag zijn we naar de methodist church gegaan. We hadden daar het hele dorp mogen ontmoeten en de kids hadden meteen een klik met ons. Het was heel verwelkomend, maar wel een beetje verwarrend. Wij waren namelijk de eerste missionaries die op Moala konden komen. Wij konden dus ook pioneren voor toekomstige teams. Spoiler: dat is gelukt! Ons grootste doel was om elk huis in Kateira te bezoeken en te dekken in gebed, om relatie met iedereen op te bouwen. We deden daarom vooral mee met hun leven. De dag begon om zeven uur, de ochtend was voor werk. Farming, vissen, clamming... (clamming is het zoeken van schaaldieren in de oceaan)

De middag bestond uit kids ministry. Volleybal, rugby, rondhangen met ze na schooltijd... de avond hadden we fellowship met de leraren, of andere mensen uit het dorp. Dan kwamen er twintig mensen over en zongen we liedjes en deden we spelletjes. De tweede week was het dorp verliefd op ons en wij verliefd op het dorp. Als we door het dorp liepen, werden we overal uitgenodigd voor thee of lunch en de kiddos hingen rond bij ons stekkie. We vierden Diwali, het festival van licht, met ze en de meiden leerden ons hun dans die we met hun mochten uitvoeren. We hadden jeugdavonden en hebben er nog meer afgedanst met z'n allen. Als kers op de taart hebben we een woman ministry avond georganiseerd voor alle mama's en aunties in het dorp. We hebben hun voeten gewassen, gemasseerd en hun nagels gelakt als dank voor de gastvrijheid en het harde werk wat zij dagelijks doen. Er hebben nog wat helingen plaats gevonden tijdens de huisbezoeken en we hebben ons doel mogen halen, we hebben elk huis bezocht, elke bewoner gesproken en voor ze allemaal mogen bidden. Aan het eind van de weken hadden we een emotioneel afscheid, maar het was wel tijd om te gaan. God heeft veel bewogen in de tijd dat we daar waren en we hebben een hele nieuwe familie erbij. Het voelde als een frisse wind voor ons en we voelden dat we met meer weggingen dan dat we kwamen. We gaan Moala en haar mensen nooit vergeten!

Aloha! Aloha?

Yup, ik ben nu ondertussen weer een tijdje in Hawaii. Ik kan me voorstellen dat dit een beetje abrupt voelt voor de mensen die mij alleen op de website volgen. De laatste twee weken in Fiji waren niet heel bijzonder, het was vooral veel afscheid nemen. We zijn nog naar een ander dorp geweest voor twee nachten, waar ik heb mogen spreken. Verder was het debrief en wat city-ministry. Op dit moment hebben we debrief in Hawaii. Het was fantastisch om al mijn vrienden weer te zien en de verhalen te horen.

Helaas is dit de laatste post voorlopig. De DTS zit er bijna op en dit zijn de laatste loodjes waar ik in zit. Man, het is zo goed om weer terug op Ships te zijn, ik houdt echt ontzettend van deze plek. Anyways, sinds dit de laatste post is, leek het mij leuk om terug te blikken op de afgelopen maanden.

Ik heb heel veel geleerd de afgelopen tijd. Wauw, ik ben zo dankbaar dat ik dit heb mogen doen! Ik heb heel veel nieuwe vriendschappen gemaakt, de wereld door een compleet andere lens kunnen zien en gevonden waar ik naar opzoek was. Ik heb veel heling mogen ervaren en heb weer liefde gevonden en zelfverzekerdheid in de dingen waar ik de passie voor kwijt was. Het mooiste vind ik dat ik zoveel van Gods goedheid en karakter heb mogen zien! 

In de lesfase zag ik vooral veel van de liefde van God. Hoe hij zo moedwillig en individueel is verschenen aan al de studenten. Hoe ik in de ogen van vrienden zoveel vreugde en leven zag. Hij heeft mij laten zien hoe Hij een Vriend voor mij is, een Vader, en een Lover. WACHT. Laat het me uitleggen, please. Het is compleet symbolisch, geen zorgen. Met Lover, bedoel ik dat God mij heeft laten zien hoe Hij voor mij bedoeld heeft hoe ik behandeld mag worden als vrouw. God openbaarde Zichzelf als een Beschermer, een Voorziener, iemand die volledig betrouwbaar is. In dat, heeft Hij mij broers gegeven in de DTS. Alle jongens in mijn klas en de andere klas, hadden bijvoorbeeld zoveel liefde voor ons als zussen. Deuren voor ons openhouden, onze zware tassen dragen, met ons meegaan over straat zodat we veilig konden shoppen XD. Als we naar de kerk gingen of een formele avond hadden, ons complimenteren hoe mooi wij eruit zagen. Zonder dat wij erom vroegen. Alles wat ze voor ons deden, kwam vanuit een plek van gezonde, broederlijke liefde. Wat ik hiermee niet probeer te zeggen, is dat ik dit verwacht van alle mannen of dat ik van iedereen princess treatment hoor te krijgen. Ik probeer te zeggen dat God aan mij liet zien dat er een gezonde manier is van een vriendschappelijke relatie tussen man en vrouw, waarin je elkaar dient en liefhebt. We behandelden elkaar als een prins of prinses van de Heer, zonder dat we elkaars prins of prinses waren, kort gezegd. 

De outreach fase was aan het begin een beetje anders. Ik moest heel erg wennen, maar toen ik willens tijd spendeerde met God heeft hij mij laten zien hoe ik comfortabel en content kan zijn in het oncomfortabele. Mensen die mij kennen, weten dat ik nogal bougie ben. Ik hou erg van mijn satijnen badjas, mijn boxspring bed, mijn facemask en mijn schone omgeving. Sue me... Zoals je je kan voorstellen, is outreach alles behalve dat. Koude douche of geen douche, slapen op de grond, ratten in de kamer waar je slaapt en spinnen de grootte van je hoofd. (true story) Laat ik maar niet beginnen over wassen met de hand. Wat een werk! Gelukkig heeft God mij de pracht laten zien in de manier waarop de Village mensen leefden. Ik heb dan ook van elke harde vloer, modderige rok en vieze voeten genoten. Het meest lastige vond ik dat ik de honden niet mocht aaien... Anyways, elke keer als ik op iemand af mocht stappen of voor een groep mocht spreken, heeft God mij geholpen. Wij kwamen voor de mensen, maar ik heb het idee dat ik met meer teruggekomen ben dan dat ik gegeven heb. Kostbare herinneringen en vriendschappen, nieuwe ervaringen en heel veel liefde.

Conclusie: Ik ben heel erg blij, ook al was het moeilijk, om God mijn ja te geven voor de DTS. Ik heb hier serieus een aantal van de mooiste weken van mijn leven mee mogen maken. Ik kan mijn dankbaarheid niet uitdrukken, ik ben zo dankbaar naar God en naar de mensen die mij gesupport hebben. Zo zo dankbaar voor alle mensen die ik heb mogen ontmoeten. Zo dankbaar voor elk mooi en moeilijk moment. Dankbaar voor elke traan die gevallen is, voor elke lach die ik heb gehoord. Als God je roept om een DTS te doen, ik raadt het aan met heel mijn hart. Als Hij jou ergens wil, gaat Hij jou daar krijgen. Je hoeft alleen maar ja te zeggen. Waar wacht je op? 

Ik ga in ieder geval nu lekker genieten van de laatste dagen op Hawaii met iedereen. Mahalo/vinaka vakalevu/thank you en veel zegen gewenst naar iedereen die deze blog gelezen hebben! Ik waardeer het heel erg.